Kanatlarım, kristal ve kırılgan güzel kanatlarım;Nedir üstünüzdeki bu toprak?Çatur çutur sesleriniz geliyor, öylesine boğuk öylesine canhıraş.Sobada vals eden alevimi, odunlarımın huzur dolu nidalarını çağrıştırıyorsunuz banaLakin zorlamayınız efendimDönüşü yoktur kül olduktan sonra Güller çıplak ayak üzerinde yürüdüğüm küllerCamlar, her tarafa bir parçası düşen hatıralarÇıplak ayak üzerinde yürüdüğüm canlar. Tuz buz ayaz şimdi buğulu ve rimelleri akan odamSon bir hamle:Ellerimde üşüyen şarapDurmaz artık o da kanar Çatlaklarına çocukların kızıl elbiseleri dolmuş asfaltın altındaTam olarak neden biz varız efendim? Kanatlarım, adalet timsali kanatlarım;Başım hep eğik geziyorum mezarınıza rastlamak içinBaşım hep eğik geziyorum mezarınızı görmemek içinBaşım hep eğik geziyorum almak için kokunuzuEfendim, kötü haber,…

Daha fazla oku

Anılarla dolu bir kayığı sürüklüyorum soğuk kumlarda. Var gücümle bir itiyor bir çekiyorum. Ay ışığının serabı, insana geride bıraktıklarını daha aydınlık gösteriyor. Bir adım daha ulaşırım kıyıya diye diye direniyorum. Ha değdi ya değecek ahşap kuru karnı suya, derken görüyorum: Bir damla bile suyumuz kalmamış bu sevgiden. Kandırıyorum kendimi, koca deniz nereye gider ki? Daha ileridedir ya! Parçalanana kadar ellerim, itiyor da itiyorum. Bazen vazgeçiyorum, demediğimi bırakmıyorum sana. Şiirler sana yazılmaktan utanırdı diye başlıyorum saydırmaya. Gün geliyor tersine iteliyorum, umurumda değil diyorum. Çölün ortasına çömüp o kadar ağlıyorum ki yine bir umut gözyaşlarım havzayı doldurur sanıyorum. Ama artık yoruluyorum kendimi…

Daha fazla oku

Işıklar, camlardan kırılıp sarı kirpiklerinde buluyor teselliyi. Hüzünlü bir dinginlik var ellerimizden tutan. Eski bir çocuk şarkısı mırıldanıyor oynar gibi bizimle. Turuncu koltuklar ve günahlar gibi asıp unuttuğumuz çamaşırlar… Ayıplıyorlar sanki sessizce, vade doldukça unutuluşlarını. Zaman ise boş bir yelkenliyi andırıyor bu günlerde, salına salına yavaşça iteleniyor derken koca bir denizi aşıveriyor. Her şey gaipten çıkıp da alay ediyor sanki bizimle. Hep aynı ama sanki hepten farklı. Yeni bir mevsim tadıyorum. Yaralar, kabulleniyor bedenimi. Beni duymak artık yıpratmıyor acıları.Çirkinlik ayıplara bulanıp tenim oluyor. Zihnimden silemediğim yabancı simalar karışıp bir yüz çiziyor üzerine. Aynı sokaklarda kanayıp yeni bir mevsime varıyoruz. Gökyüzü…

Daha fazla oku

Kendi topraklarıma gitmek için vatanımın sınırından binbir zorlukla çıkmak zorunda kaldığım hayalet ülke. E tabi, “Schengen” ülkesi, bizi sınırda saatlerce bekletmezse nasıl kendini önemli hissedebilir ki? İpsala sınır kpısındayız. İyi kötü girdik bir şekilde ama bir zamanlar hükmettiğin yere bavulların aranmadan, 4 güvenlik görevlisinin ezici bakışlarına maruz kalmadan girememek ağır bir yükmüş. Oysaki Kavala Su Kemerini geçtiğimizden beri hayran hayran dağlarını izliyorum, gördüğüm şey üstü sisle kaplı Türk vatanı. İçim buruluyor, yola devam ediyorum. Kavaladan Selanik’e giden yolda ufak tefek yerleşim yerleriyle karşılaşıyorum. Kırsal kesim, bir tohumdan bin dane fışkıran topraklarımız üzerinde tarımla uğraşmaya devam ediyor. Varlığı yokluğu anlaşılmayan bir…

Daha fazla oku