-
HEMŞİN
Düşer bir kırlangıcın kanatlarından, Ellerimle semâya saldığım, şiirlerimin âhı. Çünkü ağırdır yaşamak. Geçmiş olsun dilekleriyle doludur postam. Ve bin bir provayla edilmiş gelecek gün temennileri Ellerimden tutmaya çalışır eskitilmiş vakitlerde. Ama neden kalbim hep soğuktur? Nerede kalmıştır, bir dut ağacından, Kollarımızı çize çize topladığımız mutluluklar? Ve cümlelerimiz ne zaman başlamıştır bu kadar uzamaya ve rengini kaybetmeye bulanık ve ruhsuz gecelerde çokça hatırlanmış bir çay tabağı gibi? Sararmış ve kapanmış yolları, Huzuru arayan ruhumuzun. Kulaklarımıza tıkadığımız şarkılar bile, Alıkoymuyor bizi, Dargın uykularda anılarımızı kemirmekten. Kalakalmışız bin bir rüyayla açıldığımız denizin pespâye kıyısında. İbresi yok tuttuğumuz kalemin. Bulmak için değil, Kaybolmak için…
-
İÇİMDEKİ ŞUBAT
İçimde bir yarımlık var Tam olamıyor, eksik kalıyor. Oldu olacak derken Kıyısından köşesinden Yarım kalıyor hep. Şubat eksikliği var Yüreğimde, en derinimde. Ne yapsam ne etsem Atamıyorum bu hissi içimden. Onca çabayla Fazlalıklarla bile Çeyrekten hallice yarım ediyorum. Tıpkı dört yılda bir Yirmi dokuz olan şubat gibi. Belki de tamamlanmayacak Boşluklarım, yarımlarım. Kim bilir İçimdeki şubata Bir yama arıyorumdur. Öyle iğne iplikle değil Sabırla, sevgiyle dikilen bir yama. Şunu da biliyorum ki Her ne kadar diksem de İzleri kalacak. Her şeye rağmen Tercih ederim yamaları. Açık bir yara gibi Savunmasız duran boşluğa. Şu da bir gerçek ki Biraz da noksan…
-
VASİYET
Müthiş bir can sıkıntısı… Bir hikâye yazmak için en uygun ruh hali bu olmalıydı. Geçmişten, pek de sıradan olmayan bir günü anlatmaya niyetlenmek, giderek artan baş ağrılarının yerini o huzurlu günlerden biriyle değiştirmek veya yanında olmak istediği insanı en iyi bu şekilde tarif edebilmek… Bunların tamamı aylardır başlamak istediği hikâyenin gözle görülür sebepleriydi. Fakat herkesten sakladığı bir sebep daha vardı: Şuursuz bir düşünceye kapılmıştı son zamanlarda. Erken öleceğinin tasavvurunu yapıyordu. Erken ölmek… Kendisine sorsanız ortalama bir yaş tayininde bile bulunamazdı. Erken ölmek işte, bunun geçi mi olur? Fakat belirtelim ki ölmekten korktuğu falan yoktu. Kendisi için en azından… Yakınları elbet…
-
ÜMİTVAR
Bir insan neyi kaybetse yaşayamaz ? İlk bakışta aklıma o kadar çok şey geliyor ki arasından seçip yazamadım bile belki sevdiği birini belki işini belki … Bu böyle uzar gider.Ama bunlar insanı yaşayamayacak bir hâle sokmaz çünkü hepsine alışabilir insan, zaman bunların acısını unutturur belki ama öyle bir şey vardır ki kaybedince yaşarsınız evet, ama öylesine ona yaşamak denirse.Ümittir kaybedince hayatı hayatsız bırakan şey. Ümidinizi kaybedince unutabilir misiniz ,zamanla geçer mi umitsizligin verdiği acı ? Bana sorarsanız bu imkansız bir şey çünkü ümittir bizi yaşama bağlayan, hayatınızda yolunda gitmeyen şeyler illaki olabilir peki nasıl idare edebilirsiniz bu durumu ?Gelecekte düzeleceğine…
İstiklal’i Takipte Kalın!
A
İstiklal İnstagram’da
A
İstiklal Dergisi 