-
Suskun
Söz vermiştik, hiç tutulmadıYüzyıllık gururun esiri oldukAramıza zaman girdiEskitti en yeni filizleriGünaşırı düşünmüyorum seniAma hâlâ sızlıyor anılarımın her biriMeçhuldür sevginin faniliğiBir bilsen sessizliktir en büyük yenilgiBakmışsın aramıza toprak girmişDemişti Nazım‘Belki birimiz öleceğiz, diğerimiz hiç bilmeyecek.’Bu sona ne demeliAlelade bir sevgi değildi bizimki
-
Kambur
Yağmurlu bir akşamdı. İçimdeki kavganın gürültüsünü şimşekler bastırabilir diye düşündüm. Sokak sessizdi,havadan dolayı insanlar eve kapanmıştı. İnsanoğlunun yağmurdan kaçışını hiçbir zaman anlamlandıramadım. Ben budünyayla ilgili neyi anlayabildim ki? Hafif bir rüzgarla saçlarım dağıldı,düzeltme gereği duymadım,yürümeye başladım. Her zamanki gibi mırıldandım.“Kim olursan olNe istersen yapSen de bu dünyadaTek başınasın” Kalabalıklar içindeki yalnızlığımı düşündürttü bu sözler. Islak bir banka oturma gereği duydum, düşünceler ağır geldi taşıyamadım. Kısır bir döngüye hapsolmuş gibi sürekli yanlış insanları mı tanıyordum yoksa yanlış olan ben miydim? Acı acı gülümsemekten başka bir sonuca varamadım. Bir zaman sonra tanıdık bir ses duydum. Oydu. Ne işi vardı burada,neden gelmişti? Derken…
-
Yabancı
Karanlık gecelerde yolumu kaybetmezdimBeni şaşırtan aydınlık sabahlar olduEski bir gazete küpüründe kayboldumBozuk bir plağa bel bağlayıpEn güzel şarkıları dinlemeyi umdumAldırmadım fırtınalı denizlereKıyıya varacağıma inandımYalınayak oturdum zemheri vaktiDüşündümKaranlık geceleri, aydınlık sabahları, plağı, gazete küpürünüBalıkçının ağına yakalandığımıVan Gogh’un yıldızlı gecesindeBir toz tanesi olmayı dilerdimÇiçek açan badem ağacındaBir tomurcuk olmayıGel gör ki yıldızlı gecelerde tomurcuk oldum Badem ağacında toz tanesiVe yırtık gazete küpüründe unutulmuş bir şarkı sözü
-
Enkaz
Seslensem duyabilir misin Gömülmedim mi betondan süslü mezarlaraGün ışığını göremiyorum Ve nefes almak artık uzak bir düşAdımı hatırlıyor musun Değil miyim kimsesizler mezarlığında altmış iki numaraİnsanlık ardımdan ağladı belkiVeyahut unutuldum iki günde Beklemek öylesine büyük bir çaresizlik Üşüyorum, soğuk bir yel kesiyor soluğumuGözlerime bakYarım kaldım, öldümSaat dört on yedi şubat altıŞimdi ayrılık vaktidir bu dünyadan Duvardaki bağlamam artık öksüzdür…
İstiklal’i Takipte Kalın!
A
İstiklal İnstagram’da
A
İstiklal Dergisi 