İlk Bahar… İki kere iki sonsuz masal eder. Kalemim ardından çiçekler döker, Ve göğsümde uçuşan kelebekler. Hayatımı ekiyorum umutla, Hasatı düşleyip duruyorum heyecanla. Tohumlarımın sihirli olduğunu biliyorum. Tüm dünyadaki açlığı bitireceğini görüyorum. Yaz… İki kere iki dört eder. Kalemim tohumlarıma su döker, Ve göğsümden parıldayan güneşler. Filizlerimi bekliyorum umutla, Değiştirdiğim dünyayı düşlüyorum heyecanla. Neticede suyunu da, güneşini de verdim ya tarlama; İnanıyorum, dünya değişecek onunla. Sonbahar… İki kere iki beş de edebiliyormuş aslında. Kalemim, sırtında tırpan; Hasatı bekler tarlanın başında. Lakin sihirli altın başaklar düşlediğim o tarla, Bir bozkırmış aslında; Yok üstünde nefes alan bir şey kısa otlardan başka. Hayır!…

Daha fazla oku

Uyandım. Yine günleri karıştırdım. Takvimle yollarımızı ayıralı epey olmuştu zaten. Pazartesi yahut salı, ne fark ederdi ki? Pazartesiyi salıdan farklı kılan neydi? Eskiden olsa bir farkı olurdu herhâlde ama şimdilerde pek bilemiyorum açıkçası. Üzerine de çok düşündüğümü söyleyemem. Zaten niye düşünecekmişim ki? Farkındalık ne getirdi bana şimdiye dek? Koca bir hiçlik. Hayır hayır! Hiçlik değildi. Daha çok sıra dağların bir karıncanın üzerine yıkılmasına benziyordu. Tabi burada karıncanın kim olduğu da aşikar. İşte tam bu noktada durdum. Vardı etrafımda karıncalar. Vardılar ama onlar da ya bir kuyunun dibinde ya da kırk adımlık bir çemberde dönüp duruyorlardı. Kuyuya merdiven, çembere çıkış diledim.…

Daha fazla oku

Yalnız yürürüm dar sokaklarda,Ellerim ceplerimdedir,Ceplerimde henüz yazmadığım şiirler vardır.Bu şiirlerden okurum kendimi akşamın dar yalnızlığında.Adımlarımı büyük atarım, Kendimden kaçarcasına güz yağmurlarına sığınırım.Ve ıslanır saçlarım,Dökülen rahmettir her telinden.Yürürüm akasyalar altındanYürürüm ve yapraklar dökülür ardımdanSarı ölü yapraklar, ak düşmüş saça benzer.Gözlerim hep göklerde gezer, Bulutturlar bu araCan atarlar güz yağmuru yağdırmaya.Ah bir eksik var bu tabloda.Paçalarımda çamur yoktur.Ciğerimde ki nefes toprak değil beton kokuyordur.Medeniyet paçamdaki çamura dikmiş gözünü,Kaplamış betonla toprağımın akça pakça yüzünü.Neyse ki kar yağar yakında,Onun bembeyaz asaleti toprağı da örter betonu da.Yürürüm akşamın dar zamanında. Kafamdan düşünceler sicim gibi yağar!Arkadaşlık eder güz yağmurlarıyla…

Daha fazla oku

İnsan anladığında büyüdüğünü, sonbahar gelmiştir artık. Bunu anladım bugün. 10 senedir gitmediğim bir eve gittim. 10 senedir görmediğim bir insana sarıldım. O ev bunca zaman yaşamıştı benden uzakta. Küçük iki katlı şirin bir köy evi. İki küçük oda üst katta, alt katta kiler. Tavanı ahşap, kapıları ahşap, pencereleri ahşap. Daracık bir balkon var. Balkonda bunca zaman katlı kalmasından dolayı yarısı güneşten solmuş, yarısı sapasağlam el dokuması bir kilim var. Siyah üzerine yeşil motif işli; her teli emek, her teli bir başka hikaye… Bu kilim de benim gibi: yarısı çocuk, mutlu ve canlı; yarısı yaşlı, solgun ve düşünceli. Evin küçük bir…

Daha fazla oku