-
Büyüdü Dünkü Çocuklar
Yıllar geçtiBüyüdü dünkü çocuklar Çiçekler açtı sonra soldu sonra bir daha…Şarkılar eskidi, gidenler döndü, ölüler öldü.Yaşlandı hatıralar, soluk almaz oldu mektuplarÇoktan unuttu yerle göğün yerini sarhoşlarBir ben kaldım buradaBilirsin sen burayıBilirsin değil miSana yazdığım şiirler soluyorBir bir gidiyor dostlarYalnız ben kaldım bir de yalancı sokaklarDönüp duruyor dünya Yağıyor yağmur, ıslanıyor toprakUsul usul kayıyor ömrüm Bir bana verdiğin papatyalar yerli yerindeLakin o gün sen gittin ya Onlar da benim gibi bitmeyen bir kederdeHer akşam adımlıyorum bu şehri Bir ileri, iki geriTıpkı öğrettiğin gibiAma unuttum çoğu şeyi Seni de unutmadan gel Çünkü yıllar geçti Büyüdü dünkü çocuklar
-
Reçete
Adabı vardır yaşamanınSigaranın son dumanını çeker gibi Çekeceksin havayıVeyahut koşturacaksın gelin arabasının ardındanUtanmayacaksın şarkı söylemekten Ağlamaktan kalabalıklar arasındaAdabı vardır yaşamanın En köhne sokaklarda vücut bulmuş olsan da Simitçinin sıcak simidini yiyerek başlayacaksınİçeceksin çayını kahvehanenin soğuk masalarında Öyle bakarak olmazKarışacaksın içine en gerçek hayatların Adabı vardır yaşamanın Kimi zaman boğazda denizi görmeyeceksin Ama kayıkları beklemekten de geri durmayacaksın Aşık olacaksın yanlış zamanda yanlış insanaYanlışlar yüzünden değer mi küsmeye sevdayaAdabı vardır yaşamanın Veremliysen ilacı bekleyeceksin esnaf lokantalarında Bisiklet süreceksin fırtınalı havalardaVe çatlayacakken kafan çok düşünmektenYorgun düşünceye dek vazgeçmeyeceksin gevezeliktenAdabı vardır yaşamanınİhtiyar bir adamsan Bekleyeceksin dünya harbinin sonunuBir daha yaşamak için en neşeli…
-
İvan İlyıç’ın Garesim’e Son Sözleri:Ölmek
Yüzyıllar öncesinden tanıdığım bir duyguÖylesine bilindik ve öylesine derinBozkırın çorak topraklarındaGöğü delercesine, cüretkar yükselen binalardaEn kalabalık caddelerdeVe bir köy kahvehanesindeUzaktan, sessizce izler ‘O’Kaçarım,Kapıyı çalmaz, beni tanımazYanından yürüsem yüzüme bakmazDüşmandır,Karanlıktır, kapkaradır, bir kuyudurSandım!Bağışla,Şimdi anladım, ışık varSonsuzluğun yerini alan sadece ‘bir an’Bitti…Yarım kaldı soluklarKorku değil, korku yoktuSadece bırak Bırak ve git.
-
Ömürlük Manifesto
Yaşamı basite almadımKutsaldı yaşamakNimetti benim nezdimdeTebessümle karşıladım her yeni günüFakat akşamüstleri bir davetsiz misafirdir hüzünKimi zaman nefret ettimAldığım her soluktanGörünce morarmış dudaklarıyla bir çocuğuYalınayak, çırılçıplakDilenirken geleceğini fütursuz adamlardanVe kadınlar vardı,Ana olan, yâr olan, kurban olanBabalar vardı,Dünya yükü sırtlarında, erkek olmanın verdiği biçilmiş kaftanlaAynalar vardı, saatlerin yelkovanlarındaAkrep kovalarken bir yansımayıDemir parmaklıklar vardı gökyüzünün ardındaKafamda çalan parçaBölünürken bir kapının çarpışıylaYıldızlar vardıNazlı göğün güzel kızları
İstiklal’i Takipte Kalın!
A
İstiklal İnstagram’da
A
İstiklal Dergisi 