-
ACI KAHVE
Masumiyetin rengi kahverengi imiş Kâh bir çocuğun nazarında kâh alaca atta Kurumuş dalda ve yahut ihtiyar bir avuçta Bir serçenin gözyaşında, kara gözlü suzanda Sinesinde bihüzün her dem taşıyanda Gökyüzünü kahveye boyamışlar bir çift uçurtmayla , Ne göğün ucu bucağı var ne hayallerin. Desene hayallerim kâhverengi imiş Ve gözlerin acı bir kahve rengi imiş En çok acı mı yoksa kahve mi diye sordum 41 yıl hatırı sayılır acı dediler, ağladım Yüzündeki nurun, gözündeki acı kahvenin sebebini çok sonradan anladım 41 yıl geçti göçmen kadın, acıyı sildim kahvesi kalsın. Artık rahmet gözlerinden değil göklerimden yağsın. Tarih sana bürünen beni, bütün benzerlikleri…
-
Karın Terk Edişi
Nerede diye düşünürken buluyorum kendimi bugünlerde Gökyüzünden üzerimize süzülen, bembeyaz nurdan yapılmış kar Eskiden yağarken yüreğimize, cennetin ırmaklarının serinliğiyle ferahlatırdı içimizi İzlerdik sıcak camlarımızın ardından yüzümüzde tebessümle, kimi zaman hüzünle Her seferinde kaybolurduk tertemiz huzurunda Ertesi günün yalancı güneşiyle gelen çamur kirletemezdi bembeyaz düşlerimizi Baharı özlemezdik herkes gibi, masumiyet görürdük içi sıcacık evlerin buz tutan çatılarında Her seferinde hüznümün üzerine yağardı kar… Sonra derin bir nefes alır, sonunda eriyip yok olmak pahasına birbirleriyle savaşarak toprağa kavuşamaya çalışan kar tanelerini izlerdim. Sahi ne garip değil mi? Tıpkı sonunda toprak olacağını bile bile birbirlerinden önce geleceğe kavuşmaya çalışan insanlar gibi. Ne çok…
-
Beyaz Gemi
Birisi zaten yapmanın aklınızda olduğu bir işi yapmanızı söylediğinde ilk tepkiniz ne olur? Bu soruyu insanlara yönelttiğimde aldığım cevaplar, yapılacak olana karşı hevesin yitirilmesi ve yapılan işin kalitesinin düşmesi etrafında toplanıyor. Çoğu kişi çocuk misali nazlanıp “Yapmayacağım!” demek istediğini söylüyor bu durumlara karşı. Bu yüzdendir ki öğretmenlerim tarafından okutulan kitaplardan çoğunlukla kaçardım. Bana göre kitapların tıpkı hayatımıza giren insanlar gibi onlarla tanışmamız gereken zamanları vardı. İşte doğru zamanı nihayet gelen kitaplardan birisiydi Beyaz Gemi. Çocuk bakış açısı ile kaleme alınan kitapların getirdiği bozulmamışlık hissi ile beraber bu sefer Kırgız bir çocuğun hikayesini okuyoruz. 1970’te yayımlanan romanı Beyaz Gemi’de olay örgüsü…
-
Ruh Emiciler ve Çikolata
“Ben bela aramıyorum. Bela genellikle beni buluyor.” Bunlar Harry’nin sayfalar sonra yaşanacak olaylardan habersiz kurduğu cümleler. Saatlerine göre henüz okula varamayacakları kadar erken bir vakitte tren gittikçe yavaşlar, pistonların sesi kesildiği an rüzgar ve yağmur damlalarının vagonda yakalanan sesi artmaya başlar. Hiçbir uyarı olmaksızın ışıkların sönmesinden sonra Ron’un “Dışarıda bir hareketlilik var sanırım birileri trene biniyor.” dediğini duyarız. Kısa bir süre sonra boyu tavana kadar varan pelerinli bir şekil içeriye girer. Pelerinden ıslak ıslak parıldayan, grimsi, lekeli bir el çıkmaktadır. Kukuletanın altındaki o şey seride daha önce sadece adlarını duyduğumuz ruh emiciler ve bu an onlarla ilk karşılaşmamızdır. O sırada…
İstiklal’i Takipte Kalın!
A
İstiklal İnstagram’da
A
İstiklal Dergisi 