-
Bi’şeyler
2 saattir yoldayım, ̶Ç̶o̶k̶ ̶u̶z̶u̶n̶ ̶z̶a̶m̶a̶n̶d̶ı̶r̶ ̶y̶o̶l̶d̶a̶y̶ı̶m̶. Başı sonu bir yolculuk ya. Daha büyük çemberler çizerek daha dolambaçlı yollardan gidiyorum ̶e̶v̶i̶m̶e̶. Biraz daha, biraz daha dolaşayım. Arap saçına sarmış düğüm olayım Birkaç satır daha yazayım. Ayak basılmadık sokak kalmasın. Vakit geç olmuş, Şimdi dört duvar arasındayım Başımda çatım Biraz daha biraz daha nefes alsaydım….. ”Yolculuğu bitmiyor insanın, varacağını sanıyor. Dünya düz tepsi değil ki gidip gidip ucundan düşesin! Dönüyor dolaşıyor yine toprağına varıyor. İki toprak arası bir nefes sürüyor. O nefes de seneler boyu ziyan oluyor” Hapse düşmek isteyene bahane bol, ben ise her gün kendimi dışarı atmak için bahane…
-
KAPI
Camı açmıyorumİçeri süzülen sarı ışık yetiyorBen, hep yetindimBir köşede içim dışımdan saklanırkenSalınırken gözlerimden bir yorgunlukYeter, dedimYetindimÖğretmediler fazlasınıDoğrusunu istersenizİstemeye de cesaretim yoktuDuyuyorum kokusunu o eski korkununSarı ışık hatırlatıyorKorkunun bir de sesi varTahta, demir, bazı geceler camdanİzi var suratımdaYirmi küsür yıl olduElimden tutulmayalıSaçlarım küstüSarılmayı unuttu kollarımYeterdi bana bir tebessümYeterdi bir bakışAma artık yetmiyorYetmiyor yaşamakİnsan her düştüğünde ayağa mı kalkmalıİlla bir ders mi öğretmeli hayatSarı ışık karanlık odaÖlüm mü yetecek artık
-
SON
Nefes almak istemiştim sadece,Daralmış ve yorulmuş kalbimeSon bir can nefes almak istemiştim.Ama boğmaktaydı beni her şey, büsbütün ve sessizce.İçimi acıta acıta kesmekteydi nefesimi.Artık yaş kalmamıştı akacak,Ve artık yaş kalmadı alacak.Son bir yoldu tırmandığım,Merhaba diyemediklerime elveda deme zamanıydı.Bakmaya kıyamadıklarıma doymanın zamanıydı,Ve son bir kez gökyüzüne bakmak istemiştim.Sema benim için özgürlük, aydınlık demekti.Göremedim.Çünkü ne özgürlük kalmıştı ne aydınlıkYetemediğim bu hayattan gitmek zamanıydı.Zulümlerin bitmek bilmediği bu zamandaBitmek bildim, sessizce…
-
MAVİ
Gök kubbesiz sokaklardı düşümde gördüğümMavisi kaybolmuş, karmakarışıkKuşlar da uçamıyordu artıkHani kuşlar gökyüzünde uçardı yaNe gök vardı ne de yüzü insanlarınTane tane mutluluk satılıyordu az ilerdeCeplerimi doldurdum son kuruşuma kadarAma kâr etmiyordu,Eriyordu mutluluk gök kubbesiz yerlerdeYürüdüm biraz, başımı kaldırmaktan çok korkuyordumHep önüme baktım, maviyi aradım ama yokÇalınmış dedikoduları dönüyordu uyuklayan insanlar arasındaUyursanız çalarlar tabi dedim içimden, uyduğumu unutarakÜzüldüm kuşların çaresizliğine onların bir suçu yoktuAma gök kubbesiz yerdeydi onlar daUçamıyorlardı artık ve ben de yorgundumFakat mecburdum uyanmayaUyursam benim de bir mavim olmayacaktı…
İstiklal’i Takipte Kalın!
A
İstiklal İnstagram’da
A
İstiklal Dergisi 