‘Anemon’

 Ali Amca münzevi,  rikkat  ehli, sessiz, sakin , kendi halinde yaşayan  bir beyefendi imiş. Her  sabah erkenden kalkar ,  tarçınlı salepi  yudumlarken güneşin  doğuşunu izler  ve  ahşap kitaplığındaki  günlüklerden rastgele  açtığı sayfa ile gününü teşrif edermiş…  

“ Bugün yine  büyümedim.  

Yine yaşım on.  

Hem ‘Uyursan büyürsün! ‘ dememiş miydiniz?  

Uyumadım işte  

Uyku tutmuyor bu “Vurdum , duyma!”  geceleri.  

Bu süslü, ışıl ışıl, iki yüzlü şehirler

Ürkütüyor epeyce beni…  

Şöyle perdeyi aralasam, göz ucuyla baksam  

Bir kırılmışlık, kandırılmışlık hissi sarar benliğimi.  

Ne bedenini ürkütülmüş bebeklerin  

Ne annelerin bağrına bastığı kırmızı özlemleri  

Ne bir köşeye sokulan  kedileri  

Ne de üşüyen hassas çiçekleri  

Apartmanlar saklayamıyor hiçbirini.  

İnsan bakmadan da görebilir mi?  

Gördüklerini unutabilir mi ?  

On yaşında fark etmeye başlamıştım bir şeyleri  

Hep top oynardık arka mahallede 

Ben, Yusuf, Hasan, Emre …  

Onlar futbol oynamak isterdi, bense yedi kule

Yedi kule…  

Yıkmak dağıtmak isterdim her şeyi oyun oynarken

Bir hayli yaramaz olduğumu söylerdi annem

Çocuklar yaramaz olabilirdi değil mi?

Büyükler bile bu kadar şey yıkarken

Oyun oynamaya gitmiştik bir gün yine

Ayşe ile Zeynep de gelmişti.  

Top oynamayı sevmezlerdi , elbiseleri kirlenir diye  

Hem Zeynep’in saçı bozulursa üzülürdü,  

Yeni örmüştü bir de  

Bankta oturup bizi izlerken ‘sarı çiçeğim’ oynayacaklarmış.  

Topu atmamla Zeynep’in ‘dur’ demesi bir olmuştu.  

Çoktan devrilmişti taşlar  

Dizdiğimiz taşların arkasında  

Yuva yapmış  karıncalar, görmemiştim .  

Küsmüştü bana ,bir daha da konuşmadı zaten. 

İsteyerek yapmamıştım oysa…

Ya büyüklerin de yıktığı kulelerin arkasında

Karınca yuvaları varsa?..

Bugün bir şey daha farkettim, artık gençtim

Ne o çocuktum , ne de büyük olmak isterdim.  

Bütün duvarları beyaza sürecek olan bendim.  

Ne karınca yuvalarına kule dikecek  

Ne de büyüklere müsaade edecektim.  

Kaldırım taşlarının arasındaki toprağa ağaç dikecek,

Yağmuru gözlerimde, güneşini fikirlerimde biriktirecek  

Meyvesi ile bir çocuk neşesini pekiştirecek

Gölgesiyle yorgun kalpleri  

Sakinleşmeye davet edecek  olan bendim.  

Bugün yine büyümedim, büyümeyeceğim  

Yaşım iki on, yaşım anemon…”