Ben konuşma bilmez , dilsizim.

Göz pınarlarımdan boşalır kelimelerim.

Şarkı bilmez, şiir bilmez, ah bilmez…

Daha kaç zehr-i kelama ihtiyaç duyar anlayış tarifeleriniz?

Ben konuşma bilmez, dilsizim.

Bana mı düştü sonsuzluk rotasına yol alan trenlerce bağırmak ?

Bir ben miyim gitmeler ülkesinde durak bilmez hadsiz ?

Memleketim… Bezm-i elestten beri … Yurdum ,yerim.

Burası benim memleketim, memleketim bende , ben kendimdeyim.

Ait değilim dünya denen merhametsizin mecrasına.

Memleketimde kelimeler kursak bilmez .

Kalpten yollara dökülür sessiz çığlıklar.

İnsanlar kadar lakayt değil kaldırımlar.

Ben konuşma bilmezler şehrinde talebeyim .

Uyanırsam sineme bastırdıklarımdan boğulan kalbimin feryadıyla

4:40 sularında mektebimdeyim, memleketimde

Ben beni bilmem , ben konuşma bilmem.

Beni benden çok bilenden başka anlayan bilmem.