Derinlerden bir yaz şarkısı mırıldanılıyor kulaklarıma, tüylerim ürperiyor, soluklarım aksıyor. O tanıdık kadın sesi yeniden kulaklarımı dolduruyor, gözlerimin önünü ise silüetin kaplıyor. Çocukken avuçlarımı kanatırcasına toplayıp kaybettiğim obsidyenleri andırıyor gözlerin. Kalakalıyorum öylece. İçimi kıpırdatan nağmeler yüreğimi dağlar oluyor. Tarih tekerrür ediyor ve ben yine bir yerlerde o değerli taşları kaybediyorum. Gülüşün soluklaşıyor, edilmeyen elvedaların ardından yine ben ve kesikler bırakan şarkılar kalıyor.

kaçıncı bilmiyorum
31.03.24