​İçimde bir yarımlık var

Tam olamıyor, eksik kalıyor.

Oldu olacak derken

Kıyısından köşesinden

Yarım kalıyor hep.​

Şubat eksikliği var

Yüreğimde, en derinimde.

Ne yapsam ne etsem

Atamıyorum bu hissi içimden.​

Onca çabayla

Fazlalıklarla bile

Çeyrekten hallice yarım ediyorum.

Tıpkı dört yılda bir

Yirmi dokuz olan şubat gibi.​

Belki de tamamlanmayacak

Boşluklarım, yarımlarım.

Kim bilir

İçimdeki şubata

Bir yama arıyorumdur.​

Öyle iğne iplikle değil

Sabırla, sevgiyle dikilen bir yama.

Şunu da biliyorum ki

Her ne kadar diksem de

İzleri kalacak.​

Her şeye rağmen

Tercih ederim yamaları.

Açık bir yara gibi

Savunmasız duran boşluğa.​

Şu da bir gerçek ki

Biraz da noksan yaşar insan.

Yeniden umutla dolmak için

Şubatın bitmesini bekler.​

Olur da içinde bitirirse şubatı,

Gerçek bahara kavuşur insan.