Camı açmıyorum
İçeri süzülen sarı ışık yetiyor
Ben, hep yetindim
Bir köşede içim dışımdan saklanırken
Salınırken gözlerimden bir yorgunluk
Yeter, dedim
Yetindim
Öğretmediler fazlasını
Doğrusunu isterseniz
İstemeye de cesaretim yoktu
Duyuyorum kokusunu o eski korkunun
Sarı ışık hatırlatıyor
Korkunun bir de sesi var
Tahta, demir, bazı geceler camdan
İzi var suratımda
Yirmi küsür yıl oldu
Elimden tutulmayalı
Saçlarım küstü
Sarılmayı unuttu kollarım
Yeterdi bana bir tebessüm
Yeterdi bir bakış
Ama artık yetmiyor
Yetmiyor yaşamak
İnsan her düştüğünde ayağa mı kalkmalı
İlla bir ders mi öğretmeli hayat
Sarı ışık karanlık oda
Ölüm mü yetecek artık