Baktım ki ağlamak yok artık,

Ceplerimi yokladım, belki bir umut çikolata.

Ya da kuru bir çiçek yaprağı,

Ki nefesime renk katsın.

Hayat bu,

Bir yüz metre koşusu değil.

Zamansız bir yolculuk,

Adına dense de ömür.

Ceplerimi yokladım, belki bir parça kağıt,

Senaryolar yazayım,

Ki adına densin yeni bahar.

Ama yok.

Kuyu bu,

Ellerim, çaresiz, duvarlarda.

Ne umudu yukarı çıkmanın,

Ne muştusu bulunacak suyun,

Ellerim duvarlarda,

Kuyumu tanıdım santim santim.

O saat hiç ağlamadım,

Gözyaşım yoktu.

Yaşamaktan kastım görmekti,

Göz açtım, kuyumu gördüm.

göz açıp gördüğüm, 11 Şubat 2024

Tarabya, İstanbul

Sena