Sonra koyu bir sükut sardı kuyuyu.

Ne feryat kaldı ne figan.

Ne migren kaldı ne ağlamak.

Zaman bir yılana dönüştü kuyruğunu yutan.

Üç gece üç gece sonra,

Sancılar geçti,

Akmayı bıraktı zaman.

Acılar da tükendi çekile çekile.

Kalan insansa, insan denilirse kalana,

Bir avuç balçıktan ibaretti.

Her şey geçti.

Bir avuç balçık kaldı geriye,

Bir de,

Hicri ayın bir’i.

incecik bir hilali gökyüzünde.

sükuta mahpus, 5 Şubat 2024

Sena