Vurdum kazmayı donuk dünyamın bağrına.
Bağır açıldı.
Kırıldı elimde kazma.
Tırnaklarımla deştim kabuğumun içini
İçinde bir ben kalmadım.
İçini doldurdum balçıkla.

Kuyu açıldı.
Ben oldum düşen de açan da
Tırnaklarım dolu toprakla,
Parmaklarımda gül kurusu kuru kan!
Toz içinde saçlarım.
Ben,
Kuyuda.
Kuyunun kendisi.
Bir kuyu var dünyayla aramda.

içine düşülen, 11.01.24
Sena