Yüzyıllar öncesinden tanıdığım bir duygu
Öylesine bilindik ve öylesine derin
Bozkırın çorak topraklarında
Göğü delercesine, cüretkar yükselen binalarda
En kalabalık caddelerde
Ve bir köy kahvehanesinde
Uzaktan, sessizce izler ‘O’
Kaçarım,
Kapıyı çalmaz, beni tanımaz
Yanından yürüsem yüzüme bakmaz
Düşmandır,
Karanlıktır, kapkaradır, bir kuyudur
Sandım!
Bağışla,
Şimdi anladım, ışık var
Sonsuzluğun yerini alan sadece ‘bir an’
Bitti…
Yarım kaldı soluklar
Korku değil, korku yoktu
Sadece bırak
Bırak ve git.