Seslensem duyabilir misin
Gömülmedim mi betondan süslü mezarlara
Gün ışığını göremiyorum
Ve nefes almak artık uzak bir düş
Adımı hatırlıyor musun
Değil miyim kimsesizler mezarlığında altmış iki numara
İnsanlık ardımdan ağladı belki
Veyahut unutuldum iki günde
Beklemek öylesine büyük bir çaresizlik
Üşüyorum, soğuk bir yel kesiyor soluğumu
Gözlerime bak
Yarım kaldım, öldüm
Saat dört on yedi şubat altı
Şimdi ayrılık vaktidir bu dünyadan
Duvardaki bağlamam artık öksüzdür
…